و امّا اينكه راه رفتنش نيز چنين نباشد اخبار از دلالت بر آن ساكت است و از نظر ما نيز حق همينست اگرچه فرموده مصنف ( ره ) با احتياط مناسبتر است . مؤلف گويد : از اخبارى كه از نشستن زير سقف نهى فرموده حديثى استكه صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 408 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن علىّ بن الحسين باسنادش ، از داود بن سرحان قال : كنت بالمدينة فى شهر رمضان فقلت : لابى عبد اللّه عليه السّلام : انّى اريد ان اعتكف فما ذا اقول ؟ و ما ذا افرض على نفسى ؟ فقال : لا تخرج من المسجد الّا لحاجة لا بدّ منها ، و لا تقعد تحت ظلال حتّى تعود الى مجلسك . شارح ( ره ) مىفرماين : طبق مختار ما ( كه مشى زير سايه‌بان و سقف بدون دليل بوده و تنها احتياط با آن مناسب است ) اگر امر دائر شد بين راه رفتن از طريق مسقّفى كه كوتاه است و بين راهى كه طويل امّا بدون سقف مىباشد البتّه بايد راه مسقّف كوتاه را اختيار نمايد چنانچه لازمه اين رأى آن است كه در جائى كه هردو طريق مسقّف هستند منتهى راه كوتاه سقفش بيشتر از ديگرى است بطريق اولى و قطعا بايد راه كوتاه‌تر را اختيار نمايد . قوله : قيد فيهما : يعنى [ اختيارا ] قيد است براى [ لا يجلس ] و [ لا يمشى ] . قوله : لان الاضطرار فيه : يعنى فى الاخير .